Nowe DC miało na celu głównie uwspółcześnienie historii zamaskowanych herosów, oraz przyciągnięcie do komiksów nowych czytelników, którzy teraz, bez żadnego problemu, mogą zagłębić się w historie bohaterów, nie znając ich przeszłości.
Większość polskich fanów zaczęła swoją przygodę z Nowym DC od Trybunału Sów, pierwszego komiksu z odświeżonego uniwersum który ukazał się w Polsce. Ja zacząłem od innego albumu z Mrocznym Rycerzem w roli głównej - Batman: Oblicza Śmierci, autorstwa Tonego S. Daniela.
Okładka komiksu na pierwszy rzut oka prezentuje się nieźle - Batman stojący na tle Azylu Arkham, oraz głowa Jokera pośród porozrzucanych głów lalek na pierwszym planie.
Jednak jeśli przyjrzeć się jej dokładnie, ciężko nie zauważyć dwóch szczegółów w wyglądzie Batmana, które wywołały uśmiech na mojej twarzy. Peleryna Zamaskowanego Krzyżowca marszczy się i wygina w bardzo dziwny sposób, co zapewne miało przedstawić wiejący wiatr, ale wygląda po prostu nienaturalnie, co więcej Batman ma dziwny wyraz twarzy i nierówne oczy, przez co wygląda trochę jakby był zalany w trupa, jednak próbował trzymać fason. W końcu to Batman, nie powinien paradować pijany po Gotham. Oczywiście to zwykłe czepialstwo z mojej strony i zwykle nie rozwodzę się tyle nad okładkami, ale ta szczególnie przykuła moją uwagę.
Zostawmy jednak w spokoju okładkę i wejdźmy do środka, gdzie czeka na nas to co w Mrocznym Rycerzu najlepsze:
piękne kobiety, szaleni psychopaci, bezwzględni gangsterzy, duszny klimat skorumpowanego miasta, oraz sam On, w pojedynkę stawiający czoła wszystkiemu powyżej.
Komiks ma wielowątkową fabułę, która skupia się głównie na motywie tajemniczej ucieczki Jokera z Arkham, w czym pomógł mu niejaki Dollmaker.
Wielowątkowość niespecjalnie służy komiksowi, jednak kiedy czytelnikowi uda się już wszystko ogarnąć, czeka go bardzo ciekawa i w masochistyczny sposób przyjemna podróż do wyjątkowo mrocznego i brutalnego Gotham.
Poziom przemocy jest tutaj, nawet jak na Batmana, wyjątkowo wysoki.
Joker, mistrz zabijania bez żadnego powodu, ani wzoru, łączy siły z Dollmakerem, lubującym się w powolnym i wyrafinowanym zadawaniu bólu za pomocą skalpela. Autor prezentuje nam bardzo wiarygodne i interesujące postacie psychopatów, jak i ich ofiar, którym momentami będziemy bardzo mocno współczuć.
Poza Jokerem i Dollmakerem ujrzymy tutaj pokaźną część galerii łotrów: Pingwina w iście burtonowskim stylu, Catwoman, Hugo Strange'a, czy Snakeskina.
Wątki piętrzą się i przeplatają, a na dobrą sprawę, niewiele się wyjaśnia. Co prawda to dopiero pierwszy tom, ale mimo wszystko chciałbym odpowiedzi na trochę więcej pytań.
Nie wiemy jeszcze jaką rolę odegra w opowieści profesor Strange, ani, co najbardziej frustrujące, gdzie do cholery podziewa się Joker, oraz co knuje.
Zapewne odpowiedzi na przynajmniej niektóre z tych pytań dostaniemy w tomie kolejnym, ale kiedy uświadczymy go w Polsce, tego nie wiemy.
Bardzo przypadła mi do gustu kreska Daniela, jak i jego sposób rysowania postaci.
Bruce Wayne z twarzą uroczego, bogatego naiwniaka; "demoniczny" Pingwin kropka w kropkę przypominający tego z Powrotu Batmana; klasyczny Joker i Dollmaker o wyglądzie mordercy ze starych slasherów, w dodatku otoczony swoimi pozszywanymi "dziećmi". Do tego nieco odmłodzony, rudowłosy komisarz Gordon, oraz detektyw Bullock z miną człowieka przygniecionego ciężarem życia.
Autor dba o szczegóły i nie zapomina o tym, że tło to również istotna część obrazka.
Podsumowując, Batman: Oblicza Śmierci to komiks świetny pod względem graficznym i całkiem niezły, jeśli chodzi o sferę fabularną. Pełen ciekawych postaci i nieco przeładowany rozmaitymi wątkami. Zdecydowanie dobre wprowadzenie do nowego uniwersum.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz