To ptak! To samolot! Nie, to jednak ptak...

Polska jest już członkiem takich organizacji jak ONZ, NATO czy Unia Europejska, najwyższy czas na zdobycie członkostwa w Lidze Sprawiedliwych.

Czytając poprzedni wpis Mephale przypomniałem sobie, że jestem w posiadaniu dwóch zeszytów komiksu o pierwszym polskim super bohaterze z prawdziwego zdarzenia. Biały Orzeł, bo tak się nazywa nasz rodzimy superheros, jest dziełem braci Macieja i Adama Kimołków, którzy moim zdaniem odwalili kawał dobrej roboty, ale zacznijmy od początku. Pierwsze co od razu rzuca się w oczy to przystępna cena i dobre wydanie. za 10,99 dostajemy komiks w usztywnionej okładce, wydany w kolorze na dobrym, kredowym papierze. Obrazki są ładne i czytelne, aczkolwiek twarze postaci pozostawiają nieco do życzenia, miejscami dostrzeżemy braki w tłach, a czasem pojawiają się lekkie zachwiania proporcji, należy jednak pamiętać, że to debiut polskich twórców i mieć nadzieję, że teraz będzie tylko lepiej.

Historię głównego bohatera poznajemy na dwóch, przeplatających się ze sobą płaszczyznach. Widzimy Białego Orła włamującego się do wieżowca korporacji TechCorp z którego próbuje ukraść tajemniczą surowicę, od czasu, do czasu mamy do czynienia z retrospekcjami, które prezentują nam drogę jaką przebył Aleks Poniatowski zanim został Białym Orłem. Dowiadujemy się, że główny bohater był prezesem TechCorp, cudem przeżył upadek z piętnastego piętra wieżowca, jednak przez trzy lata pozostawał w śpiączce. Kiedy się obudził był sparaliżowany od pasa w dół, oraz dowiedział się, że jego żona zniknęła. Nowym prezesem korporacji został Wiktor Ross, dawniej najlepszy przyjaciel Aleksa. Główny bohater przedstawia nam Wiktora jako chciwego cwaniaka. Ojciec Wiktora wykorzystuje opracowaną w TechCorp surowicę, aby pomóc synowi dojść do zdrowia. Surowica nie tylko leczy Aleksa z paraliżu, ale daje mu również nadludzką wytrzymałość. Po zakończeniu leczenia ojciec Aleksa znika w tajemniczych okolicznościach. Już jako Biały Orzeł, Aleks postanawia odnaleźć swojego ojca i żonę, oraz dowiedzieć się co knuje Wiktor Ross.

Historia Białego Orła nie jest niczym nadzwyczajnym. Podobne widzieliśmy zarówno w komiksach DC, jak i Marvela, jednak bracia Kimołkowie prezentują nam ten banał w bardzo przystępny sposób, odpowiednio przedstawiając poszczególne informacje i dawkując napięcie, poza tym, muszę przyznać, że miło zobaczyć mięśniaka w trykocie na tle Pałacu Kultury i Nauki, zamiast Empire State Building. Biały Orzeł nie jest jednak samotnym mścicielem, w jego misjach pomaga mu młody geniusz komputerowy zwany Hudini, a w drugim tomie pojawił się inny bohater, zwany Wyklętym Rycerzem Polskim. Kto wie, może niebawem u boku Białego Orła staną kolejni herosi i na kartach komiksu ujrzymy dzielnego Mazurka Dąbrowskiego, albo piękną, ale i niebezpieczną Bogurodzicę. A tak na serio, mam nadzieję, że kreując kolejne postacie, twórcy zejdą nieco z tonu pompatycznego patriotyzmu. Biały Orzeł jest w porządku, Rycerz Polski to już lekka przesada, ale akceptowalna, jednak brnięcie dalej w tym kierunku nie wyjdzie komiksowi na dobre. Tak, czy inaczej liczę, że twórcy postanowią z czasem rozbudować uniwersum i obok Białego Orła staną herosi mogący konkurować z the Avengers, czy Ligą Sprawiedliwych.