Pająk zrehabilitowany

Filmy Sama Raimiego o Spider-Manie nie należą do najbardziej lubianych filmowych adaptacji komiksów, pierwsza część była całkiem niezła, kolejne dużo gorsze. Marc Webb zdecydowanie podniósł poziom ekranizacji komiksów o Człowieku-Pająku. "Amazing Spider-Man" przebija trylogię Raimiego w każdym aspekcie. Mamy tutaj świetny film akcji z dobrą obsadą, widowiskowymi efektami i ciekawym scenariuszem. 

 

Na początku nie byłem przekonany do Andrew Gerarda grającego Petera Parkera, ale na pewno nadaje się do tej roli lepiej niż Tobey Maguire. Parker w nowym Spider-Manie wygląda w gruncie rzeczy niepozornie, jednak patrząc na niego łatwiej uwierzyć, że jest on w stanie wykonać wszystkie te niesamowite akrobacje. Gerard wypadł w filmie dobrze nie tylko fizycznie. Wpasował się idealnie w rolę Petera Parkera, który tutaj jest przedstawiany jako młody geniusz, niezbyt wysportowany, ale uzdolniony naukowo.  Poza tym humor Spider-Mana kiedy już założy maskę i najzwyczajniej w świecie robi sobie jaja z drobnych złodziejaszków jest przezabawny i bardzo na miejscu, gdyż Parker ma tutaj siedemnaście lat i zachowuje się tak jak na zamaskowanego nastolatka przystało, bezkarnie nabijając się z przerażonych przestępców. Jedyne co mnie denerwowało w tej kreacji Petera Parkera to jego przesadna wrażliwość. Jestem w stanie zrozumieć, że płakał kiedy umierał wujek Ben, ale w tym filmie ryczy w co drugiej scenie w której nie ma maski.

Dobrym posunięciem ze strony twórców było zastąpienie Mery Jane przez Gwen Stacy. Chociaż bardzo lubię Spider-Mana, MJ nienawidziłem od zawsze. Zazwyczaj jej rola sprowadza się jedynie do bycia ratowaną przez Pająka i umawiania się z innymi facetami, w tym jego najlepszym przyjacielem i synem jego szefa. Chociaż w najnowszym Spider-Manie wątek miłosny był nieco za bardzo uwypuklony, to jednak Gwen przypadła mi do gustu o wiele bardziej. Przyczyniła się nawet do pokonania Jaszczura, ryzykując własnym życiem. Chciałbym zobaczyć jak MJ robi coś takiego.

Spodobała mi się również kreacja doktora Connorsa. Jaszczur to jeden z moich ulubionych przeciwników Spider-Mana. Curt Connors nie jest złoczyńcą, lecz naukowcem, który bardzo chce odzyskać utraconą rękę, a kiedy już zmienia się w Jaszczura uznaje, że teraz jest istotą wyższą i chociaż jaszczurze geny widocznie namieszały mu w głowie, nie chce zachować tej wyższości dla siebie, lecz uczynić wszystkich ludzi lepszymi. Nie kieruje nim chciwość, rządza władzy, czy chęć zemsty tak jak w przypadku większości czarnych charakterów, a zwykła (chociaż mocno przesadzona) troska o innych ludzi. Nigdy nie czytałem komiksów o Spider-Manie, jednak według większości fanów Curt Connors z filmu bardzo przypomina tego z komiksów, co można zapisać jedynie na plus. Jako Jaszczur nie wygląda do końca tak jak go sobie wyobrażałem, ale patrząc na niego nietrudno uwierzyć, że to groźny drapieżnik z którym Spider-Man będzie miał nie lada kłopoty.

Jeśli chodzi o pozostałych bohaterów w zasadzie nie ma się do czego doczepić. Sceny konfrontacji Petera z ojcem Gwen wprowadzają całkiem udany element komediowy, a wujek Ben i ciocia May w końcu wyglądają jak wujostwo Petera, a nie jego pradziadkowie.

O efektach specjalnych nie mogę powiedzieć za dużo. Film oglądałem w 2d, gdyż 3d nie znoszę, więc nie wiem jak sprawdza się trójwymiar w tym filmie, jednak na płasko film również nie wyglądał źle. Jak już wspomniałem wcześniej, Jaszczur robi wrażenie, a sceny w których Spider buja się nad Nowym Jorkiem wyglądają całkiem realistycznie (na tyle, na ile realistycznie wyglądać może facet w trykocie bujający się na pajęczynie nad Nowym Jorkiem). Jednak szczególnie podoba mi się kostium nowego Spider-Mana. Wygląda on bardziej "prawdziwie", przypomina coś, co nastolatek (wybitnie uzdolniony w dziedzinie krawiectwa) mógłby wykonać samemu, jednocześnie wygląda na bardziej wytrzymały. Poza tym jestem bardzo wdzięczny twórcom filmu za wyjaśnienie tajemnicy wielkich oczu w masce Spider-Mana, która nurtowała mnie już od wczesnego dzieciństwa. 

Przejdźmy jednak do najważniejszego aspektu filmu, czyli scenariusza. Podobnie jak w przypadku Batmanów Nolana, Webb stara się przedstawić komiksową historię w bardziej poważny i realistyczny sposób. Udało mu się to niemal tak dobrze jak Nolanowi, jednocześnie nie rezygnując z elementów komediowych (momentami śmiałem się głośniej niż na wszystkich komediach z ostatnich kilku lat jakie widziałem)."Amazing Spider-Man" porusza kwestię o której za zwyczaj filmy i kreskówki o Człowieku-Pająku zapominają, mianowicie sprawę śmierci, lub zaginięcia rodziców Petera. Ten aspekt stanowi raczej wprowadzenie do głównego wątku, mam jednak nadzieję, że zostanie rozwinięty w kolejnych częściach. Historia rozpoczęta odnalezieniem przez Petera teczki jego ojca jest spójna, a wszystkie wątki w logiczny sposób wiążą się ze sobą nawet jeśli niektóre z nich wydają mi się nieco naciągane, jak fakt, że zmutowane genetycznie pająki były dziełem ojca Petera i doktora Connorsa. Wątku miłosnego było natomiast trochę za dużo, jednak w żaden sposób nie zniszczyło mi to przyjemności z oglądania w końcu dobrego filmu o Spider-Manie. 

Podsumowując, "Amazing Spider-Man" to film który powinni obejrzeć zarówno fani komiksu, jak i ludzie chcący się rozerwać przy dobrym filmie akcji. Osobiście oglądało mi się ten film bardzo przyjemnie, tym bardziej, że w pamięci cały czas miałem obraz kiepskiej trylogii Raimiego.

Teraz pozostaje jedynie czekać na "Mroczny Rycerz Powstaje", a następnie na kolejną część "Amazing Spider-Mana", która, mam nadzieję, będzie równie dobra jak pierwsza.