Czasem współczuję książkowym postaciom. Szczególnie jeżeli są to bohaterowie kilkutomowych serii. Przywaleni masą mniej, lub bardziej przyjemnych przygód, czasem chcieliby odpocząć, wyjechać na wakacje, zapomnieć o tym wszystkim. Niestety, nigdy im się to nie udaje.
David Hunter, w trzecim już tomie swoich przygód (pisałem kiedyś o pierwszym, o drugim z jakiegoś powodu, którego nie pomnę, nie napisałem), zatytułowanym "Szepty Zmarłych", postanawia odetchnąć po tragicznych wydarzeniach jakie go ostatnio spotkały. Dźgnięty nożem, ledwo wykaraskał się z objęć śmierci, co więcej morderczyni, która go zaatakowała cały czas jest na wolności, jakby tego było mało, zakończył związek z Jenny - pierwszą kobietą jaką pokochał od czasu tragicznej śmierci jego żony i córki.
Trudno się dziwić, że doktor Hunter postanowił zrobić sobie wolne i wyjechać gdzieś daleko. Miejsce jakie wybrał na wczasy, mógł wybrać tyko antropolog sądowy - "Trupia Farma", oficjalnie zwana Ośrodkiem Badań Antropologicznych w Tenessee, Alma Mater, swoisty Hogwart doktora Huntera.
David jedzie tam odwiedzić swojego mentora i przyjaciela Toma Liebermana, oraz sprawdzić, czy dalej potrafi "zmuszać zmarłych do zwierzeń".
Książka byłaby, prawdopodobnie, wyjątkowo nudna, gdyby doktor Lieberman nie poprosił głównego bohatera o pomoc w śledztwie.
Akcja książki trochę różni się od dwóch poprzednich. Po pierwsze, David Hunter tym razem nie jest "u siebie", a w Ameryce, gdzie agenci TBI (lokalna wersja FBI z Tenessee) krzywo na niego patrzą, co więcej, cały czas wspomina traumatyczne przeżycia z poprzedniego śledztwa i od roku w ogóle nie pracował w zawodzie, przez co nieco "zardzewiał", popełnia błędy i nie wierzy w swoje umiejętności, przynajmniej na początku.
Beckett jak zwykle nie żałuje nam bardzo szczegółowych opisów zwłok w różnych stadiach rozkładu, jak i procesów w nich zachodzących, pobudzając czułe, niekoniecznie przyjemne struny w wyobraźni czytelnika. Zagadka jaką przyjdzie rozwiązać dzielnym antropologom, to nie lada zagwozdka. Morderca jest od nich lepszy, dobrze o tym wie i bawi się z nimi kotka i myszkę, zwodząc wszystkich (łącznie ze mną) aż do ostatnich stron powieści.
Domyślenie się kto jest mordercą graniczy tutaj z cudem, przynajmniej dla tak miałkiego, nieprzenikliwego umysłu jak mój i chociaż w pewnym momencie można pomyśleć, że wiemy już o mordercy wszystko co chcieliśmy, autor ponownie nas zaskakuje. Chociaż, było to zaskoczenie, którego się spodziewałem. Beckett zbyt mocno chce przekonać czytelników do tego, że mordercą jest ktoś inny, niż w rzeczywistości. Agenci TBI znajdują zbyt mocne dowody winy kogoś, kto tak na prawdę był tylko kolejną z ofiar. Gdyby była to pierwsza książka Becketta jaką przeczytałem, to może dałbym się nabrać, ale niestety Simonie, znam Cię zbyt dobrze.
Autor idealnie buduje napięcie, a każda kolejna znaleziona ofiara zamiast odpowiedzi, daje jeszcze więcej pytań, które zostaną nam dokładnie wyjaśnione w ostatnim akcie powieści. Akcja nie zwalnia ani na chwilę, a uczucie grozy towarzyszy czytelnikowi przez cały czas, bardziej namacalne niż w niejednym horrorze.
Ciekawym zabiegiem, jaki zastosował autor, jest podzielenie rozdziałów na dwie części. W pierwszej przedstawia wydarzenia z perspektywy doktora Huntera, w drugiej z perspektywy mordercy, co pomaga nieco wczuć się w postać tego drugiego. Autor wyjaśnia motywy jego działania, które oczywiście nie mają nic wspólnego ze zdrowym rozsądkiem, jednak dla samego mordercy mają sporo sensu.
Beckett serwuje nam świetny thriller z elementami kryminału, może nieco zbyt przewidywalny w porównaniu z poprzednimi tomami przygód Huntera, jednak cały czas wart przeczytania. Jeżeli ktoś czytał poprzednie tomy, ten również mogę mu z czystym sumieniem polecić, jeżeli natomiast ktoś nie czytał książek "Chemia Śmierci" i "Zapisane w Kościach", je również mogę z czystym sumieniem polecić, gdyż thrillery Becketta, to do prawdy lektury godne uwagi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz